Á nýjum slóðum...
03. október 2007 klukkan 00:03
Freyja Haraldsdóttir
2 athugasemdir
2 athugasemdir
Hátíð í bæ
24. september 2007 klukkan 02:26
Ég er semsagt komin heim á klakann eftir yndislega og ógleymanlega ferð til Portúgal. Dagarnir síðan ég lenti hafa verið gjörsamlega stútfullir af dagskrá. Ég er hætt í einum kúrs í skólanum þar sem bókin er lífið þessa dagana og verður án efa næstu vikur. Inn á tölvupóstinum bíða alltof mörg e-mail svörununar og get ég ekki fyrir mitt litla líf gert að því – it’s not you, it’s me!
Þessi helgi er stórmerkileg fyrir margar sakir. Margrét Björg besta frænka varð fjögur ára á laugardag og óska ég henni innilega til hamingju. Mér finnst þú stækka alltof hratt líkt og bróðir þinn en ég fæ víst engu um það ráðið.
Þann sama dag varð ég ská-frænka því Sara og Halli eignuðust lítinn prins (stóran reyndar, maður gerir ekki lítið úr 17 marka ofurmennum) og er ég því miður ekki enn búin að fá að hitta hann í eigin persónu. Ég óska ykkur til hamingju með gullmolann!!! *knús, kiss og kram*
Í dag, 24. september, verður Bjargar “litli” bró 9 ára og er ég í enn einu áfallinu yfir því. Til hamingju með afmælið heimspekingurinn minn, ofur-breikari og litli unglingur. Þú ert frábær!
Ég hef ákveðið að flytja mig yfir á www.almaogfreyja.blog.is í bili og leyfa þessari síðu að rykfalla á meðan. Ég geri ráð fyrir að dusta af henni rykið um eða eftir áramót svo á meðan lesi þeir sem vilja ofangreinda síðu en þar er einmitt ný færsla núna.
En nú er klukkan orðin alltof margt, ég hrikalega syfjuð, búin að skrifa frá mér allt vit á bloggi og í bókum, verð án efa mjög geðgóð í fyrramálið og alveg laus við morgunfýlu.
Kv. Freyja næturhrafn *hóst*
Freyja Haraldsdóttir
1 athugasemd
1 athugasemd
Farin til Portúgal - chao
11. september 2007 klukkan 10:34
Hæ, hæ Ætlaði bara rétt að kasta á ykkur kveðju áður en ég legg land undir fót til Portúgal. Það er gjörsamlega allt á fjórða hundraðinu.
Eins og mörg ykkar hafa líklega tekið eftir í Fréttablaðinu á laugardaginn er orðið opinbert að ég og Alma erum að gefa út bók um mín uppvaxtarár og upplifun af að lifa með fötlun. Við höfum stofnað Mogga-blogg þar sem má fylgjast með gang mála og því þegar bókin lítur dagsins ljós, hvar við verðum að lesa upp úr henni, gefa áritanir o.fl. Mér langar að senda þakkarkoss á fjölskyldu mína og vini fyrir mikinn áhuga, hvatningu og trú á verkinu okkar – það er mikils virði í þessu krefjandi og skemmtilega verkefni.
Ég held ég hafi þetta ekki lengra í bili, þið getið kynnt ykkur ráðstefnuna sem við förum á hér.
Hafið það gott!
Eins og mörg ykkar hafa líklega tekið eftir í Fréttablaðinu á laugardaginn er orðið opinbert að ég og Alma erum að gefa út bók um mín uppvaxtarár og upplifun af að lifa með fötlun. Við höfum stofnað Mogga-blogg þar sem má fylgjast með gang mála og því þegar bókin lítur dagsins ljós, hvar við verðum að lesa upp úr henni, gefa áritanir o.fl. Mér langar að senda þakkarkoss á fjölskyldu mína og vini fyrir mikinn áhuga, hvatningu og trú á verkinu okkar – það er mikils virði í þessu krefjandi og skemmtilega verkefni.
Ég held ég hafi þetta ekki lengra í bili, þið getið kynnt ykkur ráðstefnuna sem við förum á hér.
Hafið það gott!
Freyja Haraldsdóttir
4 athugasemdir
4 athugasemdir
Skólinn og lífið :)
05. september 2007 klukkan 01:13
Mér er ekki viðbjargandi – á einhvern hátt tekst mér alltaf með vissu millibili að snúa sólarhringnum við. Ég er búin að vera að aðlaga nýtt starfsfólk síðustu daga sem er mjög gott mál en tekur auðvitað andlega á eins og gefur að skilja. Það er ekki það skemmtilegasta að vera sýningargripur á meðan á þjálfun stendur en það er bara hluti af prógramminu. Ég var einnig að byrja í sjúkraþjálfun í dag eftir alltof langt sumarfrí. Þar eru líka nýjungar þar sem ég er að fá annan sjúkraþjálfara. Þegar ég kom í heim í dag var ég semsagt gjörsamlega búin á því, steinsofnaði yfir sálfræðiglósunum og svaf í tæpa tvo tíma. Svo vaknaði ég fersk og fín um átta leitið í kvöld, skellti í mig einum kaffi latte og er nú með rakettu í rassinum.
Annars er ég hress með lítinn tíma aflögu í annað en nám og vinnu. Maður er alltaf að ná betri tökum á náminu og lýst mér alveg ótrúlega vel á. Ég var hreinlega búin að gleyma því hvað það er gaman að vera í skóla, ekki síst þegar maður er komin á sinn vettvang. Mér finnst svo skrítið hvað viðmót mitt til náms hefur breyst í þessu skóla-hléi mínu. Ég geri mér fulla grein fyrir að það mun koma tímapunktur sem ég fæ upp í kok en mér finnst eins og stendur ótrúlega gaman að læra, ég fæ alveg fiðring í magann af mörgu sem ég er að lesa og kynnast. Skólinn hefur líka staðið sig vel finnst mér. Nú hugsið þið sum; ,,Freyja mín þú ert nú bara rétt að byrja” en það er akkúrat í byrjun sem maður finnur það sterkast. Allt námsefni hefur verið sett á tölvutækt form sem hentar mér mjög vel, ég er með góða aðstoð, finnst kennarar koma fram við mig eins og hvern annan nemenda (það er ekki mjög sjálfsagt.) og allt viðmót svo þægilegt. Mér hefur semsagt sjaldnast fundist ég eins ófötluð í námi og núna. 7 – 9 – 13, við vonum að það breytist ekki.
Allavega, langaði bara að láta í mér heyra. Takk elsku þið sem svöruðuð spurningalistanum sem ég fékk í hausinn og hefndi mín á ykkur. Þið eruð allar frábærar, mér varð mjög heitt í hjartanu.
Læt nú vonandi í mér heyra fyrir Portó-ferðina miklu ;)
Annars er ég hress með lítinn tíma aflögu í annað en nám og vinnu. Maður er alltaf að ná betri tökum á náminu og lýst mér alveg ótrúlega vel á. Ég var hreinlega búin að gleyma því hvað það er gaman að vera í skóla, ekki síst þegar maður er komin á sinn vettvang. Mér finnst svo skrítið hvað viðmót mitt til náms hefur breyst í þessu skóla-hléi mínu. Ég geri mér fulla grein fyrir að það mun koma tímapunktur sem ég fæ upp í kok en mér finnst eins og stendur ótrúlega gaman að læra, ég fæ alveg fiðring í magann af mörgu sem ég er að lesa og kynnast. Skólinn hefur líka staðið sig vel finnst mér. Nú hugsið þið sum; ,,Freyja mín þú ert nú bara rétt að byrja” en það er akkúrat í byrjun sem maður finnur það sterkast. Allt námsefni hefur verið sett á tölvutækt form sem hentar mér mjög vel, ég er með góða aðstoð, finnst kennarar koma fram við mig eins og hvern annan nemenda (það er ekki mjög sjálfsagt.) og allt viðmót svo þægilegt. Mér hefur semsagt sjaldnast fundist ég eins ófötluð í námi og núna. 7 – 9 – 13, við vonum að það breytist ekki.
Allavega, langaði bara að láta í mér heyra. Takk elsku þið sem svöruðuð spurningalistanum sem ég fékk í hausinn og hefndi mín á ykkur. Þið eruð allar frábærar, mér varð mjög heitt í hjartanu.
Læt nú vonandi í mér heyra fyrir Portó-ferðina miklu ;)
Take it easy!
Freyja Haraldsdóttir
3 athugasemdir
3 athugasemdir
Í svefngalsanum einum fata ... eða næstum því :)
31. ágúst 2007 klukkan 01:47
Mér láðist að drekka kókglas fyrir svefninn (Ég veit, gott move það) og er nú sprækur sem lækur. Mér væri nú nær að læra, vinna eða leggja mig fram við að gera e-ð málefnalegt en hér er ég mætt á bloggið. Það er nú reyndar orðið tímabært að skella inn svo mikið sem nokkrum orðum. Ég er eldhress þessa daga, að reyna að ná tökum á háskólatilverunni, hugtökunum, lestrinum, glósunum, forritunum og öllu því sem henni fylgir.
Ég hef líka verið að undirbúa mig fyrir ráðstefnu sem ég er að fara á í Portúgal e. ellefu daga með mömmu, pabba, Ölmu, Ásgerði og Söndru. Ég og Sandra erum að fara sem fulltrúar Menntamálaráðuneytis á þessa Evrópu ráðstefnu um nemendur með sérþarfir. Ég er að kafna úr spennu en líka þakklæti yfir að fá þetta tækifæri og þeirri staðreynd að vera búin að jafna mig nokkurnveginn í fótunum. Nú er eins gott að ég hafi mig hæga þangað til. Annars kem ég hér með uppáhald allra manna, spurningahrynu sem vinkona Krull var svo væn að láta mig svara. Eftir að hafa legið sveitt við það í svefngalsanum mínum hef ég ákveðið að hefna mín á ykkur og sjá hvort þið séuð jafn öflug í bransanum og ég. Og koma svo..
1. Hefuru slegið einhvern í andlitið?
2. Hve gamall/gömul ertu ?
3. Frátekin/n,einhleyp(ur) eða að deita ?
4. Borðaru með höndunum eða notaru áhöld?
5. Dreymir þig á nóttunni?
6. Hefuru séð hreindýr?
7. Hefuru óskað þess að einhver deyji?
8. Ertu að fíla Gogga Bush?
Nú þegar stöðluðu spurningarnar eru búnar, byrjum við á góða stöffinu.
9. Hvaða speki hefuru á lífinu?
10. Ef þú mættir gera hvað sem er með mér án þess að neinn fengi að vita af því. Hvað myndi það vera?
11. Treystiru lögreglunni?
12. Hlustaru á Bubba?
13. Hvað er þín besta minning sem þú átt með mér?
14. Ef þú gætir breytt einhverju í fari þínu, hvað myndi það vera?
15. Myndiru deita mig?
16. Í hverju sefuru?
17. Hefuru pissað í sundlaug á meðan þú ert ennþá að synda?
18. Myndiru fela sönnunargögn fyrir mig ?
19. Ef ég myndi deyja á morgun. Hvað myndir ÞÚ gera með mér í dag?
20. Hvað finnst þér best um mig?
21. 3 orð sem lýsir mér best?
22. Hvað er uppáháldsliturinn þinn?
23. Ef þú gætir vakið eina mannveru til lífsins frá dauðum, hver myndi það vera?
24. Segðu mér eina heimskulega / tilgangslausa staðreynd um þig.
25. Muntu endurpósta þessu svo ég geti svarað þér?
Ég kveð að sinni! Góðar nætur, lélegar fætur, takmarkaðar bætur – kjánalegt hvernig bloggarinn lætur!
Kv. Þessi snar-snar-ruglaða
Freyja Haraldsdóttir
4 athugasemdir
4 athugasemdir
Djamm eða aðþrengdar? ;)
24. ágúst 2007 klukkan 23:40
Ég var orðin nett leið á þessu bitra bloggi hér að neðan, ég hef ekki verið upp á mitt besta í skapinu síðustu daga af ýmsum ástæðum en nú er það búið. Bíllinn er loksins komin í hlaðið, fæturnar að skríða saman (vonandi) og ég fékk ótrúlega góðar fréttir í dag sem ég tjái mig um síðar :-) Ég skellti mér í kaffi á Kjarrið og var leist út með blómi, gjöf og súkkulaði í kveðjuskyni. Alltaf gaman að hitta skvísurnar og englakrúttin. Takk fyrir mig ;*
Með réttu ætti ég núna að vera á bjórkvöldi nýnema KHÍ en ákvað að vera stillt ung kona og reyna að jafna mig betur í herlegheitunum. Það er auðvitað pínu svekkjó en ef horft er á björtu hliðarnar væri ég líklega búin að rigna niður núna, yrði ekki mjög hress í fyrramálið og er nokkrum krónum ríkari þar sem ekki fór peningur í ÁTVR í þetta sinn. Ég tek þetta bara með trompi næst ;)
Annars held ég að ég hafi þetta ekki lengra í bili enda mjög sorglegt að blogga á föstudagskvöli... til að toppa það er ég farin að horfa á Desperate Housewives sem Krull var svo yndisleg að lána forfallni vinkonu sinni!
Yes, I’m ashamed but lovin´it.
Freyja Haraldsdóttir
6 athugasemdir
6 athugasemdir
,,Þú verður bara að reyna að redda þér einhvernvegin"
22. ágúst 2007 klukkan 19:03
Ég tel mig nú þokkalega þolinmóða manneskju, þ.e.a.s. þegar kemur að fylgifiskum fötlunar minnar en nú er ég alveg að springa. Eins og þeir sem þekkja mig vita þarf ég á hjálpartækjum að halda og sérútbúnum bíl. Þegar þessi tæki bila er ég gjörsamlega farlama enda þau mínar hendur og fætur.
Akkúrat í þessum töluðu orðum er bíllinn bilaður, festingarnar fyrir hjólastólinn virka varla og skotthurðin er orðin lin og laus. Fyrir tveimur vikum fór hann í viðgerð og átti að laga ofangreint og meira til sem var gert. Ekki náðist að laga hurðina (ok, ekkert mál) en annað var lagað... eða ekki. Nokkrum dögum eftir að bíllinn kom úr viðgerð voru festingarnar komnar í sama farið og áður, hökti í gang og á bestu dögum rauk úr þeim. Í dag fór skrjóðurinn í töku tvö viðgerð og átti ég að fá hann eftir hádegi. Nú var ég að hringja og nei, ég fæ hann í fyrsta lagi um hádegi á morgun því þeir settu festingu á hurðina á vitlausan stað – semsagt þannig að ég kemst ekki inn í bílinn fyrir henni.
Af hverju í ósköpunum geta fagmenn ekki séð slíkt fyrirfram? Af hverju virðist það vera svo að þegar ég fer með tækin mín í viðgerð haldi starfsfólkið að ég hafi ekkert annað að gera en að bíða? Ég var að byrja í háskólanámi, ég er að vinna í fullt af verkefnum, ég er að fara út á ráðstefnu á vegum Menntamálaráðuneytis og þarf að sendast vegna þess, ég á mér líf.
,,Þú verður bara að reyna að redda þér einhvernvegin,” er sagt þegar ég bendi þeim á að ég sitji ekki allan daginn og horfi á America’s Next Top Model í endursýningu. Það vildi svo “heppilega” til að í dag var ég of slæm í fótunum til að fara í skólann en í fyrramálið átti ég einmitt að fara til læknis af þeim sökum, ætlaði í skólann og að sendast hingað og þangað af ýmsum ástæðum.
Hreyfihamlað fólk getur ekki svo auðveldlega “reddað sér einhvernvegin. ” Ég stekk ekki upp í næsta bíl og keyri af stað. Ég er ekki svona æst út af þessu eina skipti heldur þeim fjölmörgu sem ég hef upplifað. Það er sama hvort það er hjólastólinn, bíllinn, heima-dýnan eða e-ð annað, æ, ofan í æ, er vesen – nánast endurtekningarlaust.
Það er án efa manneklu að kenna, lágum launum, lélegri aðstöðu og mikilli þörf fatlaðs fólks á úrbótum en þetta er ekki eðlilegt. Það er ekki hægt að ætlast til að fólk séu fangar eigin heimila eða þurfi að ýta á pásu í eigin lífi því fyrirtækin sem veita þjónustuna hafi ekki undan. Þeir sem skapa þessa þjónustu verða að gera sér grein fyrir því að við getum oft ekki haldið áfram í okkar amstri á meðan hendur okkar og fætur eru í viðgerð. Við höfum hlutverkum að gegna líka.
Akkúrat í þessum töluðu orðum er bíllinn bilaður, festingarnar fyrir hjólastólinn virka varla og skotthurðin er orðin lin og laus. Fyrir tveimur vikum fór hann í viðgerð og átti að laga ofangreint og meira til sem var gert. Ekki náðist að laga hurðina (ok, ekkert mál) en annað var lagað... eða ekki. Nokkrum dögum eftir að bíllinn kom úr viðgerð voru festingarnar komnar í sama farið og áður, hökti í gang og á bestu dögum rauk úr þeim. Í dag fór skrjóðurinn í töku tvö viðgerð og átti ég að fá hann eftir hádegi. Nú var ég að hringja og nei, ég fæ hann í fyrsta lagi um hádegi á morgun því þeir settu festingu á hurðina á vitlausan stað – semsagt þannig að ég kemst ekki inn í bílinn fyrir henni.
Af hverju í ósköpunum geta fagmenn ekki séð slíkt fyrirfram? Af hverju virðist það vera svo að þegar ég fer með tækin mín í viðgerð haldi starfsfólkið að ég hafi ekkert annað að gera en að bíða? Ég var að byrja í háskólanámi, ég er að vinna í fullt af verkefnum, ég er að fara út á ráðstefnu á vegum Menntamálaráðuneytis og þarf að sendast vegna þess, ég á mér líf.
,,Þú verður bara að reyna að redda þér einhvernvegin,” er sagt þegar ég bendi þeim á að ég sitji ekki allan daginn og horfi á America’s Next Top Model í endursýningu. Það vildi svo “heppilega” til að í dag var ég of slæm í fótunum til að fara í skólann en í fyrramálið átti ég einmitt að fara til læknis af þeim sökum, ætlaði í skólann og að sendast hingað og þangað af ýmsum ástæðum.
Hreyfihamlað fólk getur ekki svo auðveldlega “reddað sér einhvernvegin. ” Ég stekk ekki upp í næsta bíl og keyri af stað. Ég er ekki svona æst út af þessu eina skipti heldur þeim fjölmörgu sem ég hef upplifað. Það er sama hvort það er hjólastólinn, bíllinn, heima-dýnan eða e-ð annað, æ, ofan í æ, er vesen – nánast endurtekningarlaust.
Það er án efa manneklu að kenna, lágum launum, lélegri aðstöðu og mikilli þörf fatlaðs fólks á úrbótum en þetta er ekki eðlilegt. Það er ekki hægt að ætlast til að fólk séu fangar eigin heimila eða þurfi að ýta á pásu í eigin lífi því fyrirtækin sem veita þjónustuna hafi ekki undan. Þeir sem skapa þessa þjónustu verða að gera sér grein fyrir því að við getum oft ekki haldið áfram í okkar amstri á meðan hendur okkar og fætur eru í viðgerð. Við höfum hlutverkum að gegna líka.
Kv. Freyja sem hefur nú sýnt sína bitruhlið, komin með upp í kok og er á síðustu þolinmæði-dropum dagsins.
Freyja Haraldsdóttir
6 athugasemdir
6 athugasemdir
Sest á skólabekk
20. ágúst 2007 klukkan 18:43
Jæja, það er ansi margt búið að drífa á daga mína síðustu tvær vikur en ég held ég stikli þó bara á stóru. Ég hætti að vinna á leikskólanum í síðustu viku vegna anna í öðrum verkefnum og var það auðvitað vont í hjartað eins og í öll hin skiptin. ,,Þú ert alltaf að byrja og hætta, byrja og hætta, byrja og hætta” sagði ein skvísan þar við mig og það er svo sannarlega rétt. Ég á auðvitað eftir að sakna þeirra en ég hlakka líka til að hefja það sem framundan er.
Ég lenti því miður í smá óhappi í síðustu viku og tognaði á báðum fótum, auk þess að að fá sprungu á hægri lærlegg en er nú að skríða saman aftur. Þó þetta sé ekki það skemmtilegasta þá get ég ekki annað en hugsað að þetta hafi verið eini sénsinn á að ég myndi slappa aðeins af. Það er búið að vera svo mikið í gangi að það var komin tími til að ég slakaði aðeins á – sem ég gerði með fæturna upp í loft og horfði ég á Desperate Housewives á milli þess sem ég las. For the record, ég hef aldrei horft á Desperate en þvílík endemis vitleysa er þetta og WOOAAAHHH hvað þær eru ótrúlega miklar froður. Það spillti þó ekki því mér tókst að glápa á tíu þætti og langar að horfa á fleiri. Dóhh!
En nú er ekki í boði að slaka á og láta sér batna því skólinn byrjaði í dag. Ég er með svona kvíðatilhlökkunarhnút í maganum og veit ekki alveg hvað mér finnst um þetta allt saman. Námskeiðin sem ég fer á eru öll mjög spennandi og nú þegar er ég komin með heimalærdóm – lesa þetta, finna hitt, glósa þarna o.sfrv. Ég held ég sé búin að óverdósa á upplýsingaflæði eftir daginn. Dagurinn var samt fínn og hlakka ég til að takast á við þann næsta. Ég biðst afsökunar á bloggleti en lofa engum framförum á því sviði.
Ég lenti því miður í smá óhappi í síðustu viku og tognaði á báðum fótum, auk þess að að fá sprungu á hægri lærlegg en er nú að skríða saman aftur. Þó þetta sé ekki það skemmtilegasta þá get ég ekki annað en hugsað að þetta hafi verið eini sénsinn á að ég myndi slappa aðeins af. Það er búið að vera svo mikið í gangi að það var komin tími til að ég slakaði aðeins á – sem ég gerði með fæturna upp í loft og horfði ég á Desperate Housewives á milli þess sem ég las. For the record, ég hef aldrei horft á Desperate en þvílík endemis vitleysa er þetta og WOOAAAHHH hvað þær eru ótrúlega miklar froður. Það spillti þó ekki því mér tókst að glápa á tíu þætti og langar að horfa á fleiri. Dóhh!
En nú er ekki í boði að slaka á og láta sér batna því skólinn byrjaði í dag. Ég er með svona kvíðatilhlökkunarhnút í maganum og veit ekki alveg hvað mér finnst um þetta allt saman. Námskeiðin sem ég fer á eru öll mjög spennandi og nú þegar er ég komin með heimalærdóm – lesa þetta, finna hitt, glósa þarna o.sfrv. Ég held ég sé búin að óverdósa á upplýsingaflæði eftir daginn. Dagurinn var samt fínn og hlakka ég til að takast á við þann næsta. Ég biðst afsökunar á bloggleti en lofa engum framförum á því sviði.
Kv. Freyja þroskaþjálfanemi (Sssshhhhiiiitt!)
Freyja Haraldsdóttir
3 athugasemdir
3 athugasemdir
Af helgi verslunarmanna
06. ágúst 2007 klukkan 23:39
Fyrir rúmu ári síðan skrifaði ég þessa færslu. Það er ótrúlegt hvað tíminn er crazy fljótur að líða. Þegar ég kom heim af ráðstefnunni var ég að kafna úr gleði yfir ferðinni en um leið kvíðin yfir að hitta ekki OI fólkið mitt fyrr en eftir tvö ár aftur. Það var ekki góð tilfinning en hún er hins vegar betri í dag því eftir rétt tæpt ár verð ég (þ.e.a.s. ef æðri máttar leyfa mér að ráða) komin til Washington á þriðju ráðstefnuna mína. Víííí!
Verslunarmannahelgin er búin að vera yndisleg í Vaðnesinu umkringd fjölskyldu og vinkonu, náttúrunni, góðu veðri og ,,sonna kúzý”! Ég og Heiða lögðum í hann eftir að hafa skorðað okkur af í Mary Poppins bílnum (Nú fussar Heiða og sveiar því hún nefnir kaggann blikkdós hvað eftir annað)
um sjö leitið og komum beint í fyrstu máltíðina af alltof mörgum þessa helgi. Eitthvað er minnið gloppótt af kvöldinu en við fórum nokkuð snemma að sofa, þreyttar eftir vikuna.Við sváfum auðvitað fram eftir öllu á laugardeginum (skil ekki hvað þetta er með þennan bústað)
og vorum rétt stokknar framúr þegar Útey-liðið mætti en framundan var hörð fótboltabaráttu milli þeirra og Vaðness-liðsins. Ég ætla ekkert að tjá mig mikið um úrslit en segi bara að töluverður skandall var í því fólgin að kvenþjóð Vaðness var ekki uppástrítluð í búninga sem ég tel mikið mannréttindabrot í nafni laganna um jafnrétti og annað. Annað, sjálfskapaða dómaranum var fleygt út af vellinum á stundinni sem skildi hann eftir á hliðarlínunni, sitjandi á þúfu í 66˚ norður dúnúlpu með sárt ennið. 
*Hóst* Eftir leikslok tók svo við skemmtileg samvera og notaleg stemning. Það er alltof sjaldan sem fjölskyldur eyða svona góðum tíma saman. Ég var hins vegar léleg í djamm-gírnum að mati dómarans og fór of snemma að sofa. Ég er svo slæææææm! 
Gærdagurinn einkenndist af svefni fram úr hófi, surprisingly! Amma, Unnur og langafi mættu í mat, ég söng mig hása í singstar og sigraði einu sinni (af svona ca. hundrað tilraunum) og vegna sæluvímunnar í kjölfarið hef ég ákveðið að leggja fyrir mig söng og gefa úr sjóðheita rokkplötu fyrir næstu páska. Veðrið var sérdeilis prýðilegt og tókst okkur vinkonum að láta sólina um smá brúnku og hlusta svo á brekkusönginn um kvöldið í útvarpinu út á palli í banastuði. Ég stóð mig þó frekar lélega í textakunnáttu en gat þó sungið leikskólalögin hástöfum – skrítin tilviljun það.
Dagurinn í dag uppistóð af leti, svo mikilli að ég er eiginlega búin á því eftir það. Ég geispa hér og gapi eins og ég hafi ekki sofið í áraraðir og er enn að undra mig á því hvað ég hafði það ógeðslega gott.
Svona í alvöru þá þurfti ég þessari helgi að halda. Ég er búin að vera að fríka út af þreytu og taugaveiklun yfir öllu því sem framundan er. Verkefnalistinn er óendanlegur þar sem ég hef sterka tilhneigingu til að segja já þegar ég ætti að segja nei, því mér finnst svo margt sem ég er beðin um að gera of skemmtilegt.
Nú þarf ég þó að taka Dale Carnegie á þetta, skrifa niður lista, mjög skipulagðan og taka hvert verkefnið á fætur öðru, ljúka því af og njóta þess að sjá listanm minnka og minnka. Kannski segja svo nei af og til. *Dæs* Það gæti því verið að hér verði blogg-þurrð næstu nokkuð marga daga nema að mér liggi e-ð sérstaklega á hjarta. 
Mér er mjög mikið í mun að ljúka sem mestu næstu tvær vikur, svo að ég geti einbeitt mér að skólanum og öðrum langtímaverkefnum sem fyrst.Því miður festist helgin ekki á minni filmu því ég gleymdi myndavélinni heima. Í staðin er bara ein gömul hér að ofan. Ég reyni að standa mig betur næst...
Hafið það gott, vonandi hafið þið átt góða helgi og farið varlega og hóflega í ósköpin.
Freyja Haraldsdóttir
8 athugasemdir
8 athugasemdir